Lekker pielen

‘De beek bij Velp’ is er voor Yvon eentje uit de oude doos. Ze speelde er als kind zelf, tijdens familiebezoek. Later nam ze haar dochter er mee naar toe. Vandaag was ze er met haar kleindochter: samen lekker ‘pielen’ en kikkervisjes kijken in het water. Een heerlijk nat en schaduwrijk plekje op een warme dag.

Anja's beuk

Anja bij haar beuk

Anja en haar man zijn vele keren met vakantie geweest in het Wirfttal (Duitse Eiffel). Tijdens een wandeling in 2007 dacht Anja terug aan hoe zij op een cursus een mooi contact met een boom had gehad en vroeg zich af of dat vaker zou lukken. Jazeker dus!

“We liepen langs een pad en toen hoorde ik heel duidelijk ‘hallo’! Wat raar, dacht ik, want er was verder niemand. Ik zei tegen mijn man Henk dat het leek te komen van achter de begroeiing aan de linkerkant van de weg. We liepen even verder en zagen toen links een paadje. Meteen aan het begin was een grafheuvel, dat bleek van een hondje te zijn, er stonden beeldjes op. En was ook een houten kastje met een beschildering van een uil. Het voelde als een gewijde, bijzondere plek. Toen we verder naar links liepen kwamen we op een open plek. Het was er heel stil en er hing een serene sfeer. Achterin zagen we een prachtige majestueuze beuk staan. Ik voelde meteen dat zij (het voelde als een vrouwelijke energie) degene was die mij had begroet. We bleven bij haar staan en ze voelde zo uitnodigend! Het ontroerde me en Henk was ook onder de indruk.

De leefhoutjes

Daarna zijn wij elk jaar als wij daar op vakantie waren, ik denk wel twaalf keer, bij deze beuk op haar sfeervolle plek langs gegaan. Steeds  was zij uitnodigend en lief, echt een vriendin.
Twee jaar geleden, toen we van plan waren om ons huis te gaan verkopen, vreesde ik dat we haar niet vaak meer zouden gaan bezoeken. Toen heb ik haar gevraagd of ik een tak van haar mocht hebben om leefhout van te maken. Dat mocht en dat heb ik ook gedaan. Via het leefhout is zij voor altijd bij me!”

Opgaan

In 2010 is Saskia een paar weken in Nieuw-Zeeland geweest. Daar zag ze een bijzondere bomenrelatie. De rata is een boom die zich begint te ontwikkelen op een andere boom, meestal een rimu (naaldboom), die hij als gastheer gebruikt. Vanuit de top van die boom laat hij lange wortels neer en laat die in de grond groeien. De gastheer-boom vermolmt geleidelijk. Zijn resten blijven de rata stutten, terwijl deze intussen zelf een stam vormt. De rata wordt hierom wel een 'killer tree' genoemd. Anderen vragen zich af of die benaming terecht is: de gastheer-boom is immers al een volwassen boom die hoe dan ook een keer aan zijn eind zou komen.
 De samengroeiing deed Saskia denken aan een innige, voedende liefdesrelatie. Ze schreef er een gedicht over vanuit de rimu.

al vele jaren

stond ik hier

gerijpt

op jou te wachten



stap na stap

laat ik mij nemen

gun jou

je volle groei



van kruin tot voet

omstrengeld

houd ik je

fier omhoog



zonverwarmd

vermolmend hout

opgaand

in jouw omarming

Bosbaden

De eerste oefening: het bos begroeten

Op 5 september 2019 organiseerde Anja op verzoek een bosbadwandeling voor de universitaire ICT-afdeling waar haar man heeft gewerkt. Het was voor hen onderdeel van een team-uitje. Plaats van handeling was het compacte, bosachtige park rond kasteel Oud Poelgeest in Oegstgeest.

Anja putte uit haar ervaring met natuurdialoog-wandelingen en liet zich inspireren door het Japanse Shinrin-Yoku (bosbaden) waarover net een paar mooie boeken waren verschenen. In het kort: stil en langzaam in de natuur verkeren vermindert stress en ontspant, en heeft een gunstige uitwerking op bloeddruk en immuunsysteem. Planten en bomen scheiden etherische stoffen uit die een positief effect hebben op ons zenuwstelsel.

Het was een langzame, geconcentreerde wandeling met af en toe stilstaan of -zitten voor een oefening. Saskia ondersteunde Anja als tweede begeleidster en nam een deel van de toelichting vooraf en enkele oefeningen voor haar rekening.

De organisator was uiteraard op de hoogte, maar voor de deelnemers was de bosbadwandeling een verrassing. Heel rustig lopen, niet praten maar luisteren en de natuur op je laten inwerken: het kostte sommigen moeite om te schakelen naar hun zintuigen en hun binnenwereld. Toch vonden de meesten het een bijzondere ervaring en mochten we na afloop veel complimenten ontvangen.

Fantoomstromen

Foto internet; we hebben er geen
van de echte fantoomboom

Op 29 januari 2009 schreef Saskia op haar toenmalige weblog:
De eerste rij populieren langs het dwarspad is ten prooi gevallen aan de kennelijk noodzakelijke bosuitdunning van het Balijbos. Ook ‘mijn’ boom heeft er aan moeten geloven.... Nu is er slechts een vlak bij de grond afgezaagde boomstomp van hem over, en het wortelstelsel.
Ik heb een rondje gelopen dicht om wat eens de boom was. Verbeeldde me dat ik nog een zekere energie voelde vanuit de wortels. Toen ging ik in een impuls voorzichtig op de afgezaagde doorsnede staan. Ik bevond me waar de stam was geweest, maar nu een ijlheid voelbaar was. Zelf voelde ik me ook ongelofelijk licht worden: gedragen, opgetild. Alsof ik doorzichtig werd, even samenviel met de niet-boom die daar stond, de fantoomboom.

Een paar dagen later liepen Saskia en Yvon samen langs de voormalige bomenrij. Yvon ging even op de stronk van een andere omgehakte boom staan, en zei een heel andere energie te voelen, meer benedenwaarts gericht. Toen ruilden ze van plek. En het merkwaardige was: Yvon voelde nu de ijlheid van Saskia’s fantoomboom, en Saskia merkte dat die van Yvon echt een heel andere kracht uitstraalde.
Ze schreef hierover: Dat zelfs niet-bomen ‘spreken’, hun eigen rol spelen in een rij van soortgenoten, dat wisten wij niet. Hoe lang zal dit merkbaar blijven, hoe lang duurt het voor de taal van de voormalige bomen is verdwenen? Of blijft het wortelstelsel levend, verbonden, ondergronds de communicatie voortzettend die bovengronds is weggehakt?