Half mens, half boom

Momenteel is in het Drents Museum in Assen een tentoonstelling te zien over het leven van de Mexicaanse kunstenares Frida Kahlo.

Zij schilderde in 1931 een portret van plantenkweker Luther Burbank die beroemd was om zijn ongewone kruisingen van vruchten en planten.
Op het schilderij is hij zelf een kruising van mens en boom. Het skelet (tussen de boomwortels) staat symbool voor het ontstaan van nieuw leven door de dood.

Magisch licht

De late herfst heeft soms bijzondere verrassingen. Tijdens een boswandeling zagen Saskia en haar man tussen de bomen een magische lichtval. Op zo'n dag dat het niet echt somber is maar ook niet zonnig.

Saskia heeft geprobeerd de mooie sfeer in een foto te vangen. Dat lukt nooit helemaal, maar de foto is aardig gelukt.

Heel apart is dat Saskia's zus M. onlangs een schilderij maakte dat dezelfde sfeer uitstraalt.

Dood doet leven

Saskia en haar man waren al vaker langs een dode horizontaal omgeknakte boom op het heideveld gewandeld. Uit de verte leek het na verloop van tijd  alsof er een nieuwe levende boom achter de dode begon te groeien. Of waren het toch nieuwe takken en was de boom niet dood?

Vorige week zijn ze eens van dichterbij gaan kijken. En wat bleek? Een dikke tak van de dode boom is in de grond gegroeid en vormt tegelijkertijd een nieuwe stam! Zowel naar boven als langs de grond groeien er takken aan.

Leven en dood gaan hier naadloos in elkaar over. Bomen kunnen dit.

Omkering

Soms kun je als je in de natuur bent, het gevoel krijgen dat niet alleen jij kijkt naar de bomen, de wolken en de zon, maar dat zij ook jou zien. Die 'omkering' ervaren maakt je rustig, dankbaar, nederig. Jij loopt daar klein als onderdeel van het grote geheel.

Yvons dochter fotografeerde onlangs in het bos bij Kootwijk dit boomgezicht. Zo wordt het bovenstaande wel heel letterlijk: wie kijkt nou eigenlijk naar wie?

Paddenstoelen!

Nu de herfst echt begonnen is, rijzen overal de paddestoelen uit de grond. In het bos, maar Saskia trof deze gewoon in het gras langs de kant van de weg. De grootste maar liefst 12 cm in doorsnee! Verderop in het gras stonden er nog veel meer.

Ja, paddenstoelen, daar worden wij blij van! Net als van het mooie licht en de verkleurende blaadjes. Zo veel spannender dan het egale langzaam vervalende groen van de zomer. Wij alledrie beschouwen de herfst als 'ons' seizoen. De komende tijd valt er nog veel te genieten.

Kastanjes

“Vandaag heb ik de eerste kastanjes gevonden!”, meldde Yvon opgetogen. Anja had er bij haar in de buurt ook al een paar opgeraapt. Een herfst-mijlpaal. Saskia schreef een aantal jaren geleden dit:

“Steeds duidelijker ruik en zie ik de al begonnen herfst. En daar, op het pad: de eerste kastanjes! Ik raap er een paar op. Ze zijn nog nieuw, glanzen als mahoniehout. Als ik nog eens goed kijk valt me ineens op, dat ze niet bepaald volmaakt zijn. Een rimpeltje of krasje hier, een uitstulping of een deukje daar. Net als wij mensen, mijmer ik. Zeker wij die in de herfst van het leven zijn aanbeland.
Ondanks hun imperfectie, misschien juist daardoor, zijn de kastanjes prachtig zoals ze daar liggen op mijn hand. Ik krijg de vreemde neiging er eentje te kussen, en doe het - er is toch niemand die het ziet. Ik word er blij van, onstuitbaar vrolijk zelfs. Ben jij ooit door een kastanje terug gekust? Nou, ik wel, geloof ik… Ik ga verder en geniet van al het moois in het bos. De kastanjes veilig in de zak van mijn fleece. Zij glimmend van buiten, ik van binnen.”

Als een boom